RAPTUS
/NARKOTYKI: Paryż wysyła /komisarza Jordana do Marsylii.
To nie jakiś głupek, to gliniarz od poważnych spraw.
Jeżeli nie będziemy ostrożni, to spokój nas niedługo opuści.
Chcę wiedzieć co sądzi o tym mój adwokat.
Kiedy Paryż przysyła takiego komisarza do Marsylii,
to zmienią się także metody ich działania.
Musimy się do nich dostosować, nie mamy wyboru.
Dlaczego nie mamy? To my jego możemy dostosować.
/Z łatwością możemy to zrobić.
Wyobraź sobie, że świat jest pełen rzeczy które naszym zdaniem są łatwe.
A następnie...
Otóż to!
Chcę zobaczyć komisarza na mojej liście płac.
Choćby na krótko.
Dominiku.
Pojedziesz z mecenasem Kappa do Marsylii, a tam,
miejcie komisarza na oku w dzień i w nocy.
A potem zobaczymy.
Dobrze, proszę pana.
Policja! Ręce za głowę!
Powiedziałem, ręce za głowę!
A kolega?
Powiedziałem ręce za głowę?
Jesteś tu nowy, panie artysto?
Przejazdem.
Opróżnij kieszenie.
Ten tam to superglina.
Nie jest pan przypadkiem z tego serialu TV?
Ręce za głowę! Twarzą do ściany!
Śmiało, jestem jeszcze dziewicą.
Jeszcze chwila, kretynie, a zostaniesz męczennicą.
- Co robisz? Chowasz się? - Nie.
Opróżnij kieszenie!
Szybciej!
Zmuszasz mnie do wysiłku, chcesz, abym dostał zawału?
- Nie. - Szukałem cię cały dzień.
- Pogadamy sobie? - Tak.
Cieszę się.
Kiedy dostawa?
Nie rozumiem.
Pytam się, kiedy dostawa.
Za trzy, może cztery dni.
Trzy czy cztery?
Trzy.
Kto odbierze narkotyki?
Nazwisko człowieka, który odbierze narkotyki?
Pan Nicolas.
No proszę.
Są za daleko.
Wzywam kontrolę. Tu Delta Fox 30.
Tu kontrola, melduj.
/Pan Nicolas zaraz opuści /wody terytorialne.
/Co robić?
Spróbujcie go dogonić. Zwiększyć prędkość.
/Płyniemy z maksymalną prędkością.
Proszę powiedzieć, żeby nie rezygnowali.
/Pan Nicolas jest poza /naszym zasięgiem.
/- Kończę obserwację. - Cholera!
Mają szybszą łódź.
Nic nie możemy zrobić.
Są trzy mile od granicy wód terytorialnych.
/Chyba już za późno.
Mariah? Daj mi Louise.
Tu Jordan.
Polatamy trochę nad morzem.
Dobrze?
Co się dzieje?
Przewożą narkotyki. Są na otwartym morzu.
Odlatują.
Wyłączyć silnik!
Bez wygłupów, a będzie dobrze, z wygłupami, będzie źle.
Towar!
A teraz grzecznie do środka.
To niewiarygodne. 200kg narkotyków!
Tyle wyrzuciłeś do morza.
/Przekroczyłeś swoje uprawnienia.
/To metody awanturnika.
Nie gliniarza.
Spójrz na siebie, na swoje postępowanie.
Myślisz, że to wypada komisarzowi okręgowemu?
Co cię napadło?
/Jak mogłeś zniszczyć /tyle narkotyków?
Wszyscy nas wspierali, prasa, opinia publiczna, rząd.
A Meccacci?
Mnie interesuje opinia Meccacciego.
- Od czego zaczniemy? - Od faktów.
Pan Meccacci jest bardzo zły, czy tak?
Myli się pan komisarzu.
Policja Francuska i Amerykańska się myli.
Wszyscy się mylą.
Pan Meccacci miał dość burzliwą młodość.
Przemyt papierosów w Tangerze, automaty w Paryżu i Nicei.
Przypominam, że w Nicei to on był ofiarą.
Oczywiście, a narkotyków nigdy nie dotykał.
Tak jest w jego aktach.
Byłoby dobrze, gdyby unikał pan takich pomyłek w przyszłości,
albo nie będzie pan komisarzem okręgowym.
Tylko komisarzem rejonowym, od łapania kieszonkowców i dziwek.
- Komisarzem od dziwek? - Komisarzem od dziwek.
Mój drogi.
Ja się nie mylę.
Policja Francuska się nie myli, Amerykańska się nie myli.
Twój klient siedzi w gównie, czytałem jego akta.
Miał burzliwą młodość, ale ja zapewnie mu spokojną starość.
20 lat w więzieniu centralnym.
Tak mu przekaże.
Zrób to.
- Dobry wieczór. - Cześć.
- Co słychać? - To jest Elia.
Tak?
Zrozumiałem, wchodzimy.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór komisarzu, co pana sprowadza?
Słyszałem, że macie tu spotkanie.
Pomyślałem, że może znajdę tu Alfreda Chemika.
Wciąż go szukam.
Jest w Paryżu, ale nie wiem gdzie.
Odczep się od Alfreda komisarzu, albo skończysz w Chatonu.
Tam będziesz łapał dziwki i kieszonkowców.
- Dziwne, gdzieś to słyszałem. - Może od pana Meccacci?
No właśnie.
Kiedy słyszę nazwisko Meccacci, zaraz się denerwuję.
/Niech pan się nie denerwuje. /Proszę się z nami napić.
/Dwa kieliszki, dla komisarza /i jego przyjaciela.
Czuj się jak w domu.
Czego się napijesz? Mam Koniak, Whisky.
/Mam też lemoniadę.
Popsuł nam wieczór.
Szybko, wychodź.
Zaczekajcie na mnie.
Gdzie on jest?
Mieliśmy telefon.
Anonimowy rzecz jasna?
A więc, to ty? Ona? Czy ktoś inny?
Co powiemy? Musimy coś powiedzieć.
- Może powiemy prawdę? - Pytam poważnie.
Żartowałem.
Możemy nic nie mówić, a jego wrzucimy do kanału.
Wyjdź na świeże powietrze. To ci dobrze zrobi.
- Jak myślisz, co się teraz stanie? - Nic.
Nic się nie stanie.
Nie będzie nawet kar administracyjnych.
Przeniosą mnie gdzieś. Ustawią jak auto w garażu.
Nazywają to sprzątaniem.
A minister? To twój znajomy. Myślałem, że cię popiera.
Znam go od 20 lat, ale on, od 5 minut nie zna mnie.
To mogę zagwarantować.
Przyjmij zamówienie od Pana Meccacci.
- Co u pańskiej żony? - Dziękuje, dobrze.
- Dziś jest wielki dzień. - Dlaczego?
Bo dziś miasto Marsylia ma jednego kretyna mniej.
O kogo chodzi?
O przyjaciela pana Meccacci, funkcjonariusza policji.
Gruba ryba ten Meccacci.
2 lata temu prawie go przymknąłem za przemyt narkotyków.
Już miałem go w garści.
I dałem się nabrać jak jakiś uczeń.
Oskarżyli mnie o łapówkarstwo.
Co za róznica czy znajdą kopertę, lub martwe ciało w salonie?
Najważniejsze jest zwycięstwo.
Wiem, że masz kowbojski styl. My pracujemy z większą finezją.
Tu nie będziesz miał okazji dla swoich operacji lotniczych,
między przedmieściami Montmartr a ulicą Martir.
To niezbyt ekscytujące, łapać drobnych przestępców.
3000 protokołów miesięcznie.
- Centralny komisariat to fabryka. - Być może.
Ale zobaczysz, że mamy tu dobrych policjantów.
W policji pracujemy zespołowo, ta reguła dotyczy każdego.
Moja drużyna:
/Simon...
/Chabriiee...
/Rozberg...
/i Roziński, jego już znasz.
I ty.
Nikt tu nie pracuje dla szeryfa, tylko dla szefa.
- Dla pana. - Mnie.
Witaj Patryku, jak leci?
To jest twoje biurko.
A to moja szafa?
Uwierz mi, komisarzu, masz szczęście, że tu jesteś.
Masz szczęście, że żyjesz, po akcji z helikopterem w Marsylii.
Meccacci mógł nasłać na ciebie morderców.
Po co naciskać spust? Łatwiej jest nacisnąć przycisk.
Na mnie nikt dzwoni, komisarzu.
Tego nie powiedziałem.
/Nie rób ze mnie durnia!
Taki sobie wybrałeś zawód, mój kochany.
Kristian Rigol. Urodzony w 1955r.
We Francji od 1981r.
Masz nieważną kartę pobytu. Niedobrze.
To tylko trzy dni, chcesz mnie deportować?
Nieważne, wystarczy jeden!
Za brak dokumentów możesz posiedzieć 24 godziny.
- Kretyn! - Za obrazę możesz iść do pudła!
Słyszałeś o przesyłkach z Istambułu?
A mamę Kemal znasz?
Nie zajmuje się tym, to nie moja sprawa.
Szkoda, dziś przyleciało trzech Turków z Istambułu.
Właśnie zabawiają się u mamy Kemal w Cite Bergere.
Już mówiłem, nie zajmuje się tym.
Turcy pracują dla Salima Baye, a mama Kemal dla Meccacciego.
Naszego przyjaciela i zbawcy, Meccacciego?
Tak, tego, męta społecznego.
To chyba mówimy o tym samym.
Policja!
Wstawaj!
Co jest? Zmęczony?
- Gdzie są narkotyki? - Nie wiem, o czym pan mówi.
Koniec zabawy z Paryskimi panienkami.
- Gdzie są narkotyki? - Nie wiem.
Powiem ci gdzie, są tu.
Przed przyjazdem, nałykałeś się plastykowych toreb.
Zamienileś się w pojemnik.
Jesteś pełen narkotyków.
Za trzy dni przetrawisz i wysrasz ten towar.
A ty, chcesz mi coś powiedzieć? Spociłeś się jak wieprz.
Chcesz w bebech?
Może wybuchną torebki które tam masz.
Ostrożnie Jordan, bo ten idiota naprawdę wybuchnie.
Może ona mi powie gdy jej przyłożę?
Gdzie są narkotyki? Nie jesteś rozmowna.
Nalot u pani Kemal? Niepotrzebnie to piszesz.
Sprawa zaczęła się i kończy w Cite Bergere.
- Chce pan wypuścić tych trzech... - Dyplomatów. Tak!
- Wieczorem będą w Istambule. - Ale to...
Żadne ale, Roziński.
Nie możemy ich zatrzymać bez dowodów.
Dowody są w brzuchach tych dyplomatów.
Może rozprujemy im brzuchy i sprawdzimy w środku?
A ty kto?
Jestem pan Mensur.
Attache kulturalny ambasady Tureckiej.
Czemu zawdzięczamy wizytę pana Mensur?
Przekażę panu ambasadorowi wasze przeprosiny.
Wasze ubolewanie lub coś w tym duchu.
Co pan o tym myśli? Zgadza się pan?
Zamykamy sprawę.
Zamykanie spraw stało się naszą tradycją.
Zamykamy sprawę.
/Nazwisko, adres, zawód.
Mów dziwko!
Gadaj albo cię zamknę na 48 godzin.
Po kolei: nazwisko, adres, zawód.
Tak się nic nie dowiesz.
- To zły system. - Na taką nie ma innego.
Jest, wyjaśnię ci to.
Usiądź.
Gdzie byłeś wczoraj wieczorem?
Co ty robisz? To boli!
Widzisz, nie wiesz, pogubiłeś się.
Zacznijmy od nowa, spokojnie.
Simon, gdzie byłeś wczoraj wieczorem?
- Całkiem ci odbiło! - Siadaj.
Nie odchodź, porozmawiajmy.
Wiesz, co chcę powiedzieć? Nikt nie lubi, kiedy go bijesz.
Dlatego nie mówią.
Uderzasz jeszcze raz, i zupełnie się blokują.
Daj mi spokój!
Na wszystko jest sposób. Musisz zmienić postępowanie.
/Livia, Dolores, /Maria, Monteblanco.
Ulica Saint-Jacques 10. Prostytutka.
No widzisz?
A to niespodzianka.
Wsiadaj.
- Dawno cię nie było. - Pracuję.
- A co u Janin? - Dobrze, nawet bardzo dobrze.
Wyniosła się.
Naprawdę?
- Miała tu wszystko co potrzeba. - Tak.
Własne mieszkanie, samochód, modne ciuchy.
Co się nie podobało Janin?
Może nie mogła z tobą wytrzymać?
Rano piłka, w południe rower, wieczorem boks.
To może się znudzić.
- Mówisz o mnie czy o sobie? - Kto wie?
Może o nas obu.
Szkoda, miała ładny tyłek.
Nie ma tu dużo ludzi.
Tak. Muszę zebrać wiekszą ekipe.
Chyba tak.
Masz własne mieszkanie, samochód, modne ciuchy.
Nie każdego na to stać.
- Nie. - To przykrywka.
50 automatów w Barbes, 50 w Cliche.
Całe północne przedmieścia.
Wystarczy pilnować swojego terenu, by dobrze szło.
Chyba że coś pójdzie źle.
/To legalne. /Państwo ma w tym udziały.
Z burdeli państwo też miało swoje udziały.
Do pewnego czasu...
To są moje dziewczynki.
Dobre dziewczynki.
Są dyskretne...
nie chorują...
nie są zazdrosne.
I nie gadają z glinami.
A gdyby mogły, co by powiedziały gliną?
Może kto to finansuje?
Może o zadymie w Marsylii i sztywniaku w pokoju.
Przestań mały, gadasz głupoty.
Gdy byłem tu 2 lata temu, byłeś drobnym złodziejaszkiem.
Sprzedawałeś trefny towar w Montreuil, bez problemów.
A kiedy wracam, co tu znajduję?
To!
Wiem, kto za tym stoi i kto to finansuje.
- Te automaty śmierdzą heroiną. - Po pierwsze...
Ani po pierwsze! Ani po drugie!
Posłuchaj, Francis...
Kiedyś przymykałem oczy na pewne sprawy.
Teraz już nie mogę.
Zwłaszcza teraz nie zamierzam.
Oni nie pozwolą ci odejść.
Wszystko wydaje się dobre na początku,
a na końcu zostają tylko dziury po kulach.
- Zrozumiałeś? - Tak, zrozumiałem.
- Zmieńmy temat. - Na jaki?
Może porozmawiamy o dziwkach, boksie.
Nie będziemy mówić o pracy, bo się nie dogadamy.
- Co zostało? - Dużo tego nie ma.
A tak.
Wygrałem w karty, facet dał mi go w zastaw, co za głupek.
Jest opancerzony.
Naprawdę?
Faktycznie.
A jeździ to?
Pod maską ma 250 koni.
Chcę się go pozbyć, nie wiesz, kto potrzebuje ochrony?
Tak, wiem. Papież.
/Pójdziemy kochanie?
- Dobry wieczór. - Dobry.
- Chcesz mnie? - Nie.
Szkoda. Jemu bym dała za darmo.
Czekasz na kogoś? Czy coś ci podać?
Oranżadę.
Albo nie, zaszaleję, wodę z sokiem.
Szukam przyjaciela.
Mam wiadomość od jego brata z Marsylii.
Alfred.
To jego imię czy przezwisko?
Jego przezwisko to Chemik.
Fredi Chemik.
Ten kogo szukasz już tu nie przychodzi.
Inaczej byś go widział.
Leżał przy wejściu, klienci czyścili buty o niego.
Możesz go zastąpić, jeśli chcesz.
Z chęcią wytrę podeszwy o twoją mordę.
To bardzo zabawne.
Jak chcecie się bić, to wyjdźcie na zewnątrz.
Nie chcę, żeby ludzie na to patrzyli.
Powinieneś załozyć jakiś szal albo biustonosz.
- Idę za tobą. - Tylko nie za blisko.
- Damy przodem. - Chcesz mnie wkurzyć?
Nie, tylko żartowałem. Idziemy.
Słodkich snów.
Ty gnoju!
Kochaniutki!
Pamiętasz mnie?
Livia, Maria, Dolores.
- Gdzie idziesz? - Zgadnij.
Tędy proszę.
- Szkocka, szkocka czy szkocka? - Szkocka.
- Nie za małe to mieszkanie? - Tak, ale ja też jestem mały.
Kto to?
Babcia ze strony matki. Piękna kobieta.
Nigdy bym nie pomyślała, że będziesz tak mieszkać.
A co myślałaś?
Że nowocześniej.
/- Plastik i neony? - Dlaczego nie?
- Mieszkanie masz po rodzicach. - No widzisz, zgadłaś.
Przedtem miałem mieszkanie przy ulicy Solo.
Kiedy zmarli rodzicie...
nie chciałem pozbywać się mebli oraz innych przedmiotów.
Chciałem, aby wszystko zostało tak jak dawniej.
Od tamtej pory tak mieszkam.
Podoba ci się tu?
A czy Ludwikowi XVI podobało się w Wersalu, nie wiadomo.
Mieszkał w domu swego ojca. Szanował tradycję tak jak ja.
- Z czego się śmiejesz? - Bo nie mówisz jak gliniarz.
Nie zapytałeś mnie nawet, skąd pochodzę,
jak żyje, dlaczego robię, to co robię.
W protokole zapisali, że pochodzisz z biednej rodziny,
miałaś dużo rodzeństwa, twój ojciec pił i bił matkę.
I o 12-stej chcesz wiedzieć o czym myślą faceci patrząc na ciebie.
O Ludwiku XVI.
Pół na pół.
To zależy od ciebie, mój drogi.
/Dobrze wiemy, /że automaty są twoje.
Wiemy to.
Będą wzbudzać zazdrość.
Nie boisz się, że jacyś chuligani mogą je zniszczyć?
/Albo zagrozić twojemu życiu?
/Gdy stał za tobą pan Meccacci, /nie mieli odwagi.
Teraz będziesz sam.
Mam propozycję.
Przyjacielską ofertę.
30 tysięcy miesięcznie i będziesz prowadził tę budę.
W ich oczach będziesz szefem.
W ich, ale nie moich.
To nic osobistego, ale twoje zdanie jest tu mało ważne.
Co jest Wujaszku?
Chciałeś mnie widzieć, nie cieszysz się, że jestem?
Po naszym ostatnim spotkaniu znalazłem się tutaj.
- Co mogę dla ciebie zrobić? - Dla mnie nic.
Ja niczego nie potrzebuję.
Dostałem już swoje 20 lat.
Co wy o tym wiecie, gliny?
20 lat w celi 5 na 3. Wy macie to gdzieś!
Też bym miał to gdzieś, gdybym był sam,
ale kiedy mnie wsadziłeś, zostawiłem córkę, miała 12 lat.
Mogłeś pomyśleć o tym wcześniej.
Teraz Catherine ma 16 lat.
Wydostań ją z tego piekła, inaczej będzie stracona.
Słyszysz, komisarzu? Stracona.
Stracona w wieku 16 lat.
Dopadli ją te bydlęta.
Trzymają ją w opuszczonym domu, przy ulicy Lion.
To pałac narkomanów.
Te dzikusy szprycują ją, a potem gwałcą!
Pewnego dnia ją wykończą.
Bardzo zagmatwane są te historie z narkotykami.
Kiedyś nie zakłócały ci snu 16 letnie dziewczynki.
Spałeś jak aniołek.
A teraz chcesz, bym poszedł do dzikusów i nadstawiał karku,
aby uwolnić twoją córkę.
To wszystko, Wujaszku?
Dlaczego wezwałeś gliniarza a nie szaleńca?
Nie wzywałem gliniarza, wzywałem szaleńca.
Dobrze.
Twój szalony nabytek ma dla ciebie propozycję.
Alfred.
Na pewno go pamiętasz, wiesz o kim mówię?
Fredi Chemik.
Wypchaj się!
Nie zmieniłeś się.
Nigdy nie byłeś dobrym ojcem, ani dobrym przyjacielem.
Chcę odszukać Alfreda przed zbirami Meccacciego.
Francuska chemia ucierpiała, gdy zmarł Pasteur,
ale nie będzie Bulwaru imienia Alfreda.
Komisarzu?
Simon?
Masz kogoś w opuszczonym domu przy ulicy Lion?
Nikt tam od nas nie pracuje.
Skłoty to nie nasz problem, to polityka.
Mamy rozkaz z góry, aby się tym nie zajmować.
Rozumiem.
Tureccy dyplomaci, chiński restaurator, muzyk z Antyli.
Dziękuję, panie inspektorze.
Jak myślisz, kim jest Simon, zdrajcą, durniem czy tchórzem?
Pracuje dla Garniera.
A dla kogo pracuje Garnier? Kto stoi za Garnierem?
Co cię naszło pytać o skłot przy ulicy Lion?
Przy drzwiach stoi jeden, na górze jest ich więcej.
Mówię to na wypadek, gdybyś chciał tam iść.
Ja?
Po co miałbym tam iść?
Catherin Seruti, 16 lat, blondynka. Tatuś bardzo tęskni.
- Nie mam pojęcia o kim mówisz. - Ona tam jest.
Które piętro, szczegóły, chcę wiedzieć wszystko.
Czego tu chcesz?
Jestem Jasmine, daje za 100 franków.
- Szukam Catherine. - Ta daje każdemu za darmo.
Pokój na końcu korytarza.
To Catherine?
Tak.
Jestem Speed. Leży tak od dwóch dni.
Przysłał mnie twój ojciec. Wstawaj.
Pomóż mi.
A ty dokąd? Już chcesz nas opuścić?
Najpierw musimy sobie pogadać.
Wychodzę i zabieram dziewczynę.
Speed, niedaleko stoi Renault, zabierz ją tam.
Speed, zostań na miejscu!
- Speed, idź do Renault! - Słyszeliście to?!
Chce tu rozkazywać!
/Niepotrzebnie mnie uderzyłeś.
/Gdybyś nie cwaniakował, /wypuściłbym was stąd.
Nieważne gdzie ona umrze. Mam to gdzieś!
Głupio zrobiłeś, i żywy stąd nie wyjdziesz!
Idzcie do Renault, 50 metrów w prawo.
No widzisz? Nie potrzebna ta złość.
Nie lenić się!
- Czego tu chcesz? - Szukam Alfreda-Frediego.
- Schodami na górę. - Dziękuję.
Smacznego, koteczki.
/Kto tam?
Komisarz Jordan.
Komisarz Jordan...
- Nie jest pan w Marsylii? - Wyjechałem z Marsylii.
Ty wyjechałeś z Marsylii, Wujaszek wyjechał.
Wkrótce nie będzie tam nikogo.
Wujaszek?
Dlaczego wspomniałeś o Wujaszku?
To on mnie wydał?
Nie wydał, tylko poinformował. Znasz go, prawda Alfred?
Miał rację, kiedy opowiadał o Marsylii.
Piękne czasy.
Garnitury w paski, wypucowane buty.
Luksusowe samochody, hotele w starym porcie.
Produkowałeś narkotyki oczyszczone w 90%.
Byłeś najlepszy w branży.
A teraz gnijesz w tej dziurze.
Przyszedłeś, by mi to powiedzieć?
Wiem, że mnie szukałeś, skończmy tę komedię.
Nie tylko ja cię szukałem. Meccacci też cię szuka.
Wiesz dlaczego?
Meccacci nienawidzi ćpunów i pederastów.
To już dwa powody, dla których mnie szuka.
Gabrielu, mój mały, zaczekaj na zewnątrz.
Nie marnujmy czasu rozmową o Meccaccim.
Wystawię ci go.
/- Za szmal. - Dużo?
Kiedy starzejący się człowiek z moim wyglądem...
chce zafundować sobie miesiąc miodowy...
potrzebuję dużo pieniędzy, uwierz mi.
Dużo to nie suma. Ile?
Milion.
Skąd ja tyle wezmę?
Milion.
- Nie muszę niczego ci dawać. - Nie musisz, Antone.
Ja też nie muszę milczeć o historii w Curneve.
To dobrze...
bo araby też nie muszą podcinać ci gardła.
/Odetną od razu całą głowę.
Muszę już iść do pracy. Jak będą ci grozić, daj znać.
Ale dlaczego, jeśli...
Możemy chwilę porozmawiać?
Postaram się rozwiązać twój problem.
Czy teraz nie będzie to twój problem?
Zabawa skończona, rzucić pistolet.
Ręce na balustradę!
Szerzej nogi.
Idziemy, ruszaj się. Szybciej!
Panie Meccacci, Angelo chce z panem mówić.
Angelo?
Panie Meccacci, Alfred miał poważny wypadek.
Co zrobiłeś panu komisarzowi? Pyskowałeś mu?
To szaleniec.
To na pewno on wykończył tego typa w Marsylii.
Tu chodzi o narkotyki, gdy powiem szefowi,
nie spodoba mu się to, zwłaszcza u ciebie.
Nie o tym powiesz, tylko o morderstwie.
O zabójstwie Alfreda Goneta, to Fredi Chemik.
Fredi nie żyje? Co za szkoda.
/- Nabiegaliśmy się za nim. - Dlaczego go zabili?
- On wie i zaraz to wyśpiewa. - Tak ci się wydaje.
- Nie wiem, o kim mówisz. - Bo nie uważasz.
- Pytałem o Frediego Chemika. - Nigdy o nim nie słyszałem.
- A o Dworcu Wschodnim słyszałeś? - Tak, ale tam nie byłem.
- A Meccacci, mówi ci to coś? - Nie, zupełnie nic.
I nie znasz faceta, który z tobą był?
Nikt ze mną nie był.
Jestem samotnikiem. Mieszkam sam z kotem.
Inspektorze?
Nasz przyjaciel ma dziury w pamięci, ale mu to minie.
To nielegalne.
A to legalne?
Nasz zacny gość, posiedzi sobie u nas 48 godzin.
Wyśpiewa nazwisko kumpla, a nawet imię kocura.
Inni pękali wcześniej.
Uważajcie! To nie zabawa. Mogę dostać zapaści.
Zwisa mi to, nie jestem lekarzem tylko gliniarzem.
Jeżeli masz mieć zawał, to lepiej wyspowiadaj się teraz.
Inspektor Roziński to spisze i wszyscy poczujemy się lepiej.
Odpierdol się.
Jak będzie na głodzie, to zacznie mówić.
Daj mi znać, kiedy dostanie ten swój atak.
Panowie, po 20 godzinach, czas na moje życie osobiste.
Dama na mnie czeka.
Piękny koniec dnia.
/Komisarzu?
Mam koszulę dla pana.
- Podoba się? - To pani powinna się podobać.
Kupiłem ją aby zjeść z panią obiad.
Wolę pana w swetrze.
I mogę iść tylko na kolację.
To zbyt skomplikowane.
- Co tutaj robisz? - Czekam na mamę.
Zjedz z nim kolację, jest wolny.
Tu nie można parkować.
- Cholera, jak teraz... - Spokojnie, tylko na 5 minut.
/Dobry wieczór, jest Livia?
- Co się stało? - Zobacz sobie.
- Dlaczego to zrobili? - Bo spotykam się z gliną.
- Następnym razem wytną mi krzyż. - I co jeszcze?
Najpierw połamią ci kości.
- Kim są ci moraliści? - To bracia Turian.
Gdzie bywają o tej porze?
W Cite Lambert, u Chinczyka, Marynarza, Kolorowego.
Cześć. Szukam braci Turian.
Dziś ich nie było. Ostrożnie, to źli ludzie.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór, komisarzu.
- Widziałeś braci Turian? - Są naprzeciwko, w drugim rzędzie.
Z czego się śmiejesz?
Zastanawiam się, co zrobi ten glina, gdy zobaczy swoją dziewczynę.
- Ty go znasz? - Nie.
Myślę sobie, że to ważący jakieś 40 kilo tchórz.
Na pewno żaden z niego lew.
Dobry wieczór panom.
Jestem głodny. Spieszę się, Gaston.
Na imię mam George.
Witaj, George. Stek z frytkami.
Można trochę soli?
Niezdara ze mnie, tak mi przykro.
George, podaj to samo, ja płacę.
- Bardzo mi przykro. - Dosyć!
Nie denerwujcie się, nie ma potrzeby.
Przedstawię się... Jordan. Komisarz Jordan.
A wy jesteście bracia Turian i Turian.
Posługujący się nożami, amatorzy pięknych kobiet.
Chodzą słuchy, że chcecie połamać mi kości.
Możecie spróbować. Który pierwszy?
George, gdzie mój stek?
Po twoim telefonie spojrzałam na zegarek,
i nie mogłam uwierzyć.
- Nie często wstajesz o 6-stej. - Zwykle śpię.
Kawę, kawę czy kawę?
- Herbatę - Kawę.
- Nie, chciałam herbatę. - Herbatę.
A to świnie! Zapamiętam to.
Myślę, że oni też zapamiętają.
Tu nie jest tak fajnie, jak u Maxima.
- Głównie z braku muzyki. - Byłaś kiedyś w Maximie?
Raz mnie tam zabrał Mario. To tancerz.
Przyjaciel.
- U Maxima gra orkiestra? - Tak.
- I tańczą? - Tak.
- Można popływać tam łódką? - Niezupełnie.
To ten Mario który występował z Heleną?
Tak, to on. Nie mam pamięci do imion.
Wiesz, że mam na imię Gustaw? Wiedziałaś o tym?
- Tak. - To jak mam na imię?
Francis?
Coś mnie zatrzymało, ale już jestem wolny.
Tak, zaczekam na ciebie. Zjemy coś u Cyklopa w Medon.
Zgoda?
Jaki Paryż jest mały. Patrzę w lusterko i kogo widzę?
Inspektora Simona. Nie ruszaj się!
- Zobaczę czy masz obrożę. - Ostrzegam cię!
Tak myślałem.
"W razie wypadku, powiadomić głównego komisarza Garniera"
- Zamknij się, mam prawo... - Do budy!
Simon, do bu-dy.
Nie mogę odjechać.
Wychodź draniu!
Pościg z prędkością 100km/h przez 19 okręgów.
Zakończony śmiercią 2 gangsterów na stacji Barbes,
a przed Barbes? Dworzec Wschodni!
Strzelanina na peronie. Ile będzie jeszcze trupów?
Gdy przyszedł pan Jordan, mówiłem mu, że nie będzie
helikopterowych lotów między Montmartr a ulicą Martir,
ale nie! Nie doceniłem go!
On nie potrzebuje helikoptera, żeby mnie wkurzyć.
Zamykam sprawę Jordana i przekazuje ją wyżej.
Powiedz mu to, jak go zobaczysz.
Kilkakrotnie próbował połączyć się z...
I na pewno było zajęte!
Ty też zaczynasz mi działać na nerwy, Roziński.
W samą porę.
Szef mówił, że go wkurzasz, i to nie tylko od wczoraj.
- Znowu gadał o Turkach? - Dziś o Dworcu Wschodnim.
Nieważne, to bez znaczenia.
Teraz interesuje mnie nasz przyjaciel, Marc Villa.
Nie nudzi mu się? Długo jest bez narkotyków?
Długo o nie prosił, no to je dostał.
Teraz jest szczęśliwy, ty też będziesz.
/Odpowiedź: Nie, /ściągnęli mnie z Turynu,
/miałem śledzić /komisarza Jordana.
/Pytanie: Zabić go? /Odpowiedź: Nie, śledzić.
/Miał doprowadzić nas /do Alfreda Goneta.
/Pytanie: Też go śledzić? /Odpowiedź: Nie, jego zabić.
/Pytanie: Kto was skontaktował? /Odpowiedź: Niejaki Baldi.
/To wszystko, co wiem.
- Baldi, znam go. - Meccacci też musi go znać.
Baldi Antonio, znany również jako Biały Król.
Antonia nie ma.
- Myślałem, że śpi o tej porze. - Śpi, kiedy chce.
Powiedz mu, że szuka go komisarz Jordan.
Drogi Baldi.
Komisarz Philipe Jordan. Słyszałeś o nim?
Tak.
Upewnij się, że już nigdy o nim nie usłyszymy.
To glina.
Nie możemy tak po prostu załatwić gliny.
To zasady z przeszłości.
/Francis stale miał problemy /przez te swoje samochody,
ale miał czystą kartotekę.
Więc wprowadziłem go do policji, zanim wszedł na złą drogę.
Był beznadziejnym gliną, nigdy nikogo nie zgarnął.
Mówił, że to strata czasu, bo i tak ich wypuszczą.
- Jest w tym dużo prawdy. - Od dawna go znałeś?
Od 16 lat.
Grał w czerwonych diabłach w Malakoff.
To był słodki dzieciak, ale na boisku był zabijaką.
A ty nie byłeś taki w jego wieku?
To przyszło dużo później.
Nie miałeś brata ani siostry?
Miałem Francisa.
Jeśli ustalimy związek Meccacciego z automatami,
i powiążemy automaty z zabójstwem,
to mamy morderstwo i Meccacciego.
I to będzie idealna sytuacja.
Idę trochę powspominać i opróżnić szuflady.
- A ja, co mam robić? - Zostań, a co?
- Z Livią? - Oczywiście, że z Livią.
Boisz się jej?
- Wyszedł? - Tak.
- Powiedział coś? - Żebym tu został.
Zapytałem: "Z Livią?". Spytał: "Boisz się jej?".
To trochę głupie, nie?
Po śmierci Francisa zmienił się według mnie.
/Nazywam się Antonio Baldi, /szukał mnie pan?
Tak.
/Jestem na dole.
- Dlaczego mnie pan szukał? - Mówili mi o tobie.
- Kto? - Marc Villa.
- Nie znam go. - To ćpun.
Mówił, że sprowadziłeś go z Turynu, by zabił Frediego Chemika.
Dokąd dojdziemy, jeżeli będziemy wierzyć narkomanom?
Nie przyjechałem tu dla pana, przyjechałem dlatego,
że pan Meccacci chce się z panem spotkać.
Mogłeś powiedzieć to wcześniej.
Gdy będę chciał zobaczyć, pana Meccacci, to go wezwę.
Tak.
Przyjdzie albo nie przyjdzie.
Ostatnim razem też pan próbował być cwany.
On się wykręcił, a pana przenieśli.
Co teraz robimy?
Jedziemy do pana Meccacci.
Źle jedziesz.
Tą drogą nie dojedziemy na bilard w Cliche.
Nie, jedziemy na parking.
Poważne rozmowy zawsze załatwiamy na parkingu.
Jesteśmy.
Proszę tu zaczekać, pójdę po niego.
- Co pan robi? - To ty zaczekasz.
Pan oszalał.
Niech pan mnie uwolni. Co to ma znaczyć!
Nie wierzę w żadne spotkanie.
To pułapka.
Zaczekamy razem... każdy na swoim miejscu.
Komisarzu, to nie tak. Uwolnij mnie!
Nie ma pan prawa!
/Już jadą! /Zabierz mnie stąd!
Uwolnij mnie! Zabierz mnie stąd, na Boga!
Baldi? To ty?
Baldi nie żyje.
Co pan tu robi?
Mnie tu nie ma, ja jestem martwy.
Zatęskni pan za mną, a mogło być zabawnie.
Przychodzę do pana, wyciągam odznakę i mówię:
"Policja, jest pan aresztowany".
Potem zjawiłby się mecenas Kappa i zaczęłaby się farsa.
Sędzia śledczy, proces, uniewinnienie.
Ale rozgniewany pan Meccacci rozkazał:
"Zabijcie tego kretyna!". A ten kretyn to ja.
Po co właściwie pan przyszedł, panie Jordan?
Zgadnij.
Ja też mam hipotezę:
Bez aresztowania, bez adwokata, bez procesu.
Tylko że... to jest kompletne...
szaleństwo!
Szaleństwem jest sprzedawać narkotyki pod szkołami.
Stręczyć zboczonym świnią 12-letnie dziewczynki.
A pan, w jakim wieku wybrałby kurwę?
Zastanawiałem się czy kiedyś tego doczekam.
Czego?
Twojego pogrzebu.
Ta teoria nie trzyma się kupy.
Wtedy będzie proces, lecz nie mój...
ale pański.
To byłby mój proces, gdyby to był mój pistolet...
ale to jest pistolet Baldiego.
Czy pan komisarz Jordan?
- Tak. - Wszędzie pana szukaliśmy.
Może pan pójść z nami?
Tu TV7. Połączcie mnie z inspektorem Rozińskim na 2902.
Przekaż, że komisarz Jordan będzie z nim mówił.
Inspektor Roziński.
/Posłuchaj, Meccacci został zabity /w swoim klubie.
- Dziś w nocy? /- Tak, przed dwoma godzinami.
/Byłem wtedy na służbie /gdy przyszła wiadomość.
/Chciałem, żebyś to wiedział, /dlatego podniosłem alarm.
Kto miał interes w tym, by zlikwidować Meccacciego?
- Masz jakiś pomysł? /- Najmniejszego.
/Kryminalne struktury są nastawione /na walkę o władzę.
Po mojemu to polityka. Dziś polityka jest we wszystkim.
/Być może. /Trzymaj się. Cześć.
Dziękuję.
Chce pan eskorty?